Moja żona dba o pralkę lepiej niż Wasi operatorzy o wąskie gardło
Ostatno zaobserwowałem, że zawsze jak wchodzę do naszej łazienki to pralka pierze. Nawet w nocy! Moja żona pilnuje jej pracy tak, jakby to była maszyna kategorii Gold Medal w audycie WCM. Bęben nie stoi bez powodu. Jest pranie, jest program. Zresztą przy naszej produkcji brudnych ubrań, która jest ciągła
i trzyzmianowa pralka i tak zawsze ma co robić. Ale wiadome jest jedno: że pralka ma zawsze co prać.
A teraz zapytajcie samych siebie czy wasza maszyna, która jest wąskim gardłem całej fabryki, ma choć w połowie taki poziom opieki?
Bo z tego, co widzę na większości hal produkcyjnych, odpowiedź brzmi, że niestety nie. Wąskie gardło stoi, bo czeka na materiał z poprzedniego stanowiska. Stoi, bo ktoś robi przezbrojenie bez przygotowania. Stoi, bo brakuje operatora, bo ktoś uznał, że przerwa śniadaniowa jest ważniejsza niż maszyna, która determinuje przepustowość całego zakładu.
Dlaczego to jest skandal, a nie drobiazg
Według Teorii ograniczeń to jest elementarz, powtarzany od lat 80. Godzina stracona na wąskim gardle to godzina stracona w całym systemie i to bezpowrotnie. Godzina zaoszczędzona na maszynie, która nie jest ograniczeniem, to złudzenie. Po prostu przenosicie zapas z jednego miejsca w drugie i czujecie się produktywni.
Tymczasem większość zakładów, które odwiedzam, traktuje wszystkie maszyny "sprawiedliwie". Ten sam harmonogram przezbrojeń, ta sama kolejka do utrzymania ruchu, ten sam brak priorytetu. To tak, jakby ktoś obchodził się z pralką tak samo jak z odkurzaczem, bo "przecież to też AGD".
Co robi moja żona, a czego nie robi wasz kierownik zmiany (z przymrużeniem oka)
1. Nigdy nie pozwala bębnowi stać bezczynnie
Jak tylko jest coś do uprania to leci. Nie czeka na optymalny załadunek. W fabryce: bufor przed wąskim gardłem musi być tak zarządzany, żeby maszyna nigdy nie czekała na materiał. Jeśli wasze gardło stoi, bo czeka na komponent z poprzedniego stanowiska to nie jest problem gardła. To jest problem waszego planowania buforów.
2. Nie oszczędza na konserwacji, bo wie, ile kosztuje awaria.
Jeden przegląd, jeden filtr, wymiana w porę i pralka działa latami. Wąskie gardło w fabryce powinno mieć priorytetowy plan TPM, osobny magazyn części zamiennych i mechanika na wyłączność, a nie kolejkę razem z resztą parku maszynowego. Jeśli wasz dział UR reaguje na awarię gardła tak samo jak na awarię wiertarki w kącie hali to macie system zaprojektowany do przegrywania.
3. Traktuje przezbrojenie jak coś, co się przygotowuje, a nie improwizuje.
Nikt nie szuka proszku do prania w trakcie prania. SMED na wąskim gardle to nie "nice to have", a obowiązek. Każda minuta przezbrojenia poza maszyną (przygotowana wcześniej) to minuta odzyskanej przepustowości całej fabryki.
Najtrudniejsza część, o której nikt nie chce słyszeć
I tu dochodzimy do rzeczy, która większości kierowników produkcji nie mieści się w głowie. Wszystko inne w fabryce ma się podporządkować wąskiemu gardłu. Łącznie z tym, że czasem inne maszyny mają stać.
To jest ten krok, który ludzie najchętniej pomijają, bo kłóci się z instynktem, że maszyna ma cały czas coś robić. Stacja przed gardłem, która produkuje szybciej niż gardło jest w stanie przyjąć, nie jest bohaterem zmiany. Jest winowajcą, ponieważ generuje zapas w toku, który i tak później utknie w kolejce, a wydajność tej stacji to fikcja księgowa.
Test, który możecie zrobić jutro rano
Idźcie na halę i zapytajcie operatora wąskiego gardła: "Dlaczego maszyna stoi w tej chwili?". Jeśli odpowiedź brzmi "bo czekamy na...", to macie odpowiedź na pytanie, dlaczego nie robicie planu produkcji, tylko go gonicie.
Zarządzajcie wąskim gardłem tak, jak moja żona zarządza pralką. Reszta fabryki was w tym momencie mniej obchodzi, bo tak właśnie działa system.
Produkcja bez wymówek
kontakt@szefprodukcji.pl
+48 661 098 407